Graag wil ik een verhaal met je delen wat er gebeurde tijdens een dag in de vervolgopleiding voor Sensi-therapeut.

Graag wil ik een verhaal met je delen wat er gebeurde tijdens een dag in de vervolgopleiding voor Sensi-therapeut.

Toen mijn moeder zwanger was van mij (ik ben als 2e kind geboren van de 5 kinderen in totaal), was mijn vader regelmatig de hort op. Ik voelde mij in mijn moeders buik alleen, zonder vader. Nu ik terug kijk op mijn leven tot nu toe, merk ik dat ik dat altijd zo gevoeld heb, zonder te weten waar het precies vandaan komt.

Ikzelf was een keer bij een therapiesessie. De therapeute zei: ‘weet je dat jouw vader hier is. Hij wil je wat zeggen. Hij zegt: sorry dat ik er toen niet was.’ Mijn vader was op dat moment al lang overleden. Ik vond dat een hele speciale ervaring. Ik dacht wel meteen: wat bedoelt hij nou. Ik begreep het niet helemaal. Ik heb mijn vader altijd ervaren als een man die van zijn kinderen genoot. Hij hield zeker wel van ons, ook al zei hij dat nooit tegen ons.

Even later kwam ik er naar aanleiding van een oefensessie van de Sensi-therapie achter wat hij bedoelde. Een mede-cursiste zei tegen mij tijdens de oefensessie: mag ik op jouw oefenen? Jij bent altijd zo stil. Daar zit iets achter en ik wil graag uitzoeken waar dat vandaan komt. Toen zij op mij aan het oefenen was, barstte ik in huilen uit, ik kon niet meer stoppen met huilen! Het was mij niet duidelijk op dat moment waar dat huilen vandaan kwam.

Toen ik er na de oefensessie over nadacht, wist ik wat mijn vader bedoelde met wat hij bij de andere therapeut gezegd heeft. Hij was er vaak niet toen mijn moeder van mij in verwachting was. Dat was voor hem nog niet duidelijk toen hij nog leefde, maar hij kreeg dat besef toen hij overleden was. Alleen kon hij mij dat niet direct meer zeggen. Mijn hele leven heb ik met dat gevoel van alleen gelaten worden gezeten, terwijl ik niet wist waar het vandaan kwam. Het heeft me veel ontroostbare huilbuien gekost in mijn jeugd. Gelukkig was er die therapiesessie waarin de therapeute het aan mij door gaf. Daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor!

Door de Sensi-therapie te krijgen en te geven, ben ik enorm ontwikkeld in mijn leven. Dat gun ik jou ook.

Kan ik iets betekenen voor jou? Misschien is Sensi-therapie een uitkomst, of een combinatie met de bodyscan? Of kan ik iets voor je kind betekenen? Zie mijn eerste blog waarin ik mijn verhaal vertel van onze dochters.

De volgende keer zal ik iets over de Global Diagnostics bodyscan vertellen, hoe ik met de bodyscan in aanraking ben gekomen.

Liefs, Agnes

Geef een reactie