Agnes van Vreede – Dunnewijk

Denk jij dat familieopstellingen heilzaam zijn?

Rond begin september 2025 heb ik gordelroos gehad, op mijn rechter onderarm.
Gordelroos is heel heftig en pijnlijk. Voor mij voelde het als de beste optie om de pijn écht te doorleven, en dat wilde ik ook. Dankzij pijnmeditatie, die ik twee keer per dag deed (voor het slapen gaan en nog een keer overdag), was het intens, maar tegelijkertijd ook heel heilzaam. Ik heb slechts één keer een pijnstiller genomen, toen ik een uur moest rijden.

De gordelroos bleek voor mij de trigger te zijn om een familieopstelling te doen.

Waar komen pijn, verstrikkingen en patronen vandaan?

Waar zijn ze ontstaan?

Wil je ook inzicht in jouw voorouderlijn, zodat het mag gaan helen?

Mijn vrouwenlijn

Voor mijn gevoel ging de opstelling over mijn vrouwenlijn. Ik had het idee dat de vrouwenlijn mij iets wilde laten zien over de gordelroos die ik had gekregen. Maar er kwam iets heel anders naar voren dan waar ik zelf om vroeg.

De dame bij wie ik familieopstellingen deed (dame A) noemde mij steeds Astrid in plaats van Agnes in eerdere opstellingen. Een week daarna was ik bij een andere dame (dame C), en ook zij bleef mij Astrid noemen. Toeval… of toch niet?

Dame A gaf aan dat het beter zou zijn om een 1-op-1 familieopstelling te doen, zodat mijn vraag zeker aan bod zou komen. Ze vroeg of dame B daarbij mocht zijn. Dame A en dame B hebben samen de opleiding familieopstellingen gevolgd. Dame A is heel sterk in het stellen van vragen, en dame B voelt ontzettend veel aan. Een ideale combinatie, vind ikzelf!

Opmerking: Van een andere tak van de familie Kemper heeft iemand een stamboom uitgezocht en uitgewerkt. In deze stamboom komen mijn moeder Riek, mijn oma Pietje en mijn overgrootmoeder Henrica duidelijk naar voren. Verder terug gaat deze stamboom helaas niet. Alsof daar iets stopt… of misschien juist iets verborgen blijft. Juist dat gegeven raakte mij, zeker in het licht van alles wat naar boven is gekomen.

Tijdens de opstelling legde ik een matje neer. Dame B ging daarop staan om mij te representeren, daarna op mijn moeder (op een ander matje), vervolgens mijn oma en mijn overgrootmoeder. Elke keer kwam hetzelfde gevoel naar boven: boosheid. Wij waren ‘onbewust boos’.

Ik weet dat ik zelf ooit – wellicht onbewust – boos ben geweest toen ik ongeveer vier jaar was. Mijn oom (de oudste broer van mijn vader) bracht mij toen naar tante Agnes, naar wie ik vernoemd ben, in Wierden. In de auto heb ik geen woord gezegd. Dat weet ik zelf niet meer, maar mijn moeder heeft het me meerdere keren verteld. Ik trok geen boos gezicht, ik was gewoon stil en timide. Mijn vader en moeder gingen een paar dagen weg, mijn zusje Rianne ging naar haar peettante, en ik wilde eigenlijk gewoon bij mijn zusje zijn. Maar dat heb ik nooit uitgesproken.

Een andere herinnering komt uit een eerdere familieopstelling bij dame D, een jaar daarvoor. Zij vertelde dat mijn moeder op 8 december 1972 boos op mij is geworden, bewust boos. Ik was toen acht jaar oud. Deze datum had zij uitgemeten met een biosensor (een energetisch meetinstrument dat ik zelf ook gebruik). Ik weet niet waarom mijn moeder toen boos werd. Misschien was het de druppel op een gloeiende plaat . Wat ik sindsdien wél weet, is dat ik daarna niet meer wilde dat mijn moeder boos op mij zou zijn. Vanaf dat moment ben ik me gaan terugtrekken en mezelf klein gaan houden.

Tijdens de familieopstelling schreef dame A een aantal thema’s op die naar voren kwamen bij mij, mijn moeder, oma en overgrootmoeder:

Niet geaccepteerd worden
Vol verwijten
Gekwetst
Klein gehouden
Teleurgesteld in de wereld
Overleven

Wat daarnaast nog naar voren kwam, is het volgende (ik weet niet zeker of dit mijn overgrootmoeder of mijn betovergrootmoeder betreft; ik schrijf overgrootmoeder, maar het kan ook betovergrootmoeder zijn):

Mijn overgrootmoeder Henrica was getrouwd. Haar zus had een affaire met de man van Henrica, waaruit een dochter werd geboren. Henrica sprak daarop een vloek uit over haar zus, waarna haar zus kwam te overlijden. Henrica heeft het meisje vervolgens in huis genomen en opgevoed.

Bepaalde situaties herhalen zich soms in volgende generaties. Patronen, gebeurtenissen en emoties lijken onbewust door te werken…

Betovergrootmoeder Astrid

Na de familieopstelling ging ik naar huis. Dame A en dame B praatten nog even door over de naam Astrid. Uiteindelijk kwamen zij tot de conclusie dat Astrid mijn betovergrootmoeder is. Zowel dame A als dame C hadden haar naam niet voor niets genoemd, ook al wisten ze zelf niet waarom. Betovergrootmoeder Astrid had ervoor gezorgd dat haar naam genoemd werd. Ze was heks. Ik meende dat ze aan de brandstapel gestorven was (ze leefde rond 1500, 1600 en in die tijd werden veel heksen geofferd aan de brandstapel – een afschuwelijke dood moet dat zijn), maar ze is blijkbaar gestorven door een vloek (net zo afschuwelijk …).

Dame B kreeg het volgende door: Astrid is de biologische moeder van Henrica. Zij is gestorven door een vloek en daarna doodgezwegen. Dame B voelde dat Astrid nauwelijks een begrafenis heeft gehad. Ze is niet gezien en niet gehoord, ze was ineens ‘weg’. Astrid wilde nog gehoord en gezien worden. Ze verdiende het om begraven of gecremeerd te worden, een mooi plekje te krijgen, en een plek in mijn hart (en dat van mijn zussen en broer). Daarna mocht ze naar het licht . Dit alles speelde rond Halloween, een periode waarin de lijntjes met het universum dun zijn.

Een paar dagen na de familieopstelling ben ik naar de Sint Martinuskerk in Sint-Oedenrode gegaan. Daar heb ik een grote kaars aangestoken voor betovergrootmoeder Astrid. Ik heb de kaars zo hoog mogelijk neergezet, zodat zij gezien werd, en haar bewust in het licht gezet.

Enkele dagen later vertrokken mijn man Harry en ik naar Amerika. We hebben daar zestien dagen rondgereisd en ik heb daar de rust gekregen die ik zo nodig had. Ik voel dat ik de reïncarnatie ben van betovergrootmoeder Astrid. Ze is altijd als een entiteit, een dolende ziel, bij me geweest, zonder dat ik me daar ooit bewust van was. Nu weet ik: het is goed zo. Ik ben weer een laagje dieper gegaan. Van de ui is opnieuw een laagje afgepeld. Door mijn voorouderlijn te helen, voel ik me lichter en kan nóg meer mezelf zijn.

Geloof je hierin? Of heb je andere gedachten?

Weet je, veel mensen geloven niet in familieopstellingen, spiritualiteit en dit soort processen. Misschien jij ook niet. En dat is helemaal oké. Iedereen mag zijn eigen waarheid hebben, of die nu gedeeld wordt of niet. Ik wil je hier niets mee opleggen, maar misschien kan ik je er wél mee inspireren. Volg vooral jouw eigen pad!