Dat is precies wat ik dacht toen ik het verhaal van Solinda Pikero las.
Afgelopen maandag (21 september 2026) waren we met vier Lefwijven en Lucinda in de vrouwengevangenis. Ik mocht als eerste een stukje uit mijn verhaal van het boek #LefwijfInspires delen. En juist daar gebeurde meteen iets wat me raakte.
Eén van de vrouwen vertelde dat zij ook een herseninfarct had gehad en daardoor eerst in een rolstoel terecht was gekomen. Gelukkig heeft ze die inmiddels niet meer nodig. 🙏🏻
Het was een bijzonder moment van herkenning. Twee vrouwen met ieder hun eigen verhaal, die elkaar op dat moment vonden in iets wat je van tevoren niet had kunnen bedenken.
Solinda’s verhaal heeft me geraakt… Misschien raakt het jou ook wel. ❤️
En daarom deel ik hieronder haar verhaal:
__________________________________________
𝐒𝐨𝐦𝐦𝐢𝐠𝐞 𝐨𝐧𝐭𝐦𝐨𝐞𝐭𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐞.
Niet omdat je alles kunt uitleggen wat er is gebeurd, maar juist omdat je iets hebt gevoeld wat moeilijk in woorden te vangen is.
Afgelopen maandag was zo’n dag voor mij.
Ik liep de vrouwengevangenis binnen met nieuwsgierigheid en een open hart. Ik wist niet precies wat ik zou tegenkomen. Maar wat ik daar heb ervaren, heeft me diep geraakt.
Ik ontmoette daar vrouwen met ieder hun eigen verhaal. Verhalen over keuzes, omstandigheden, pijn, maar ook over hoop en de kracht om verder te gaan. Soms met woorden, soms met tranen en soms alleen met een blik.
En ik merkte dat het mij raakte.
Ik voelde: dit gaat niet over “zij” en “wij”. Het gaat over mensen.
Over gezien worden. Over gehoord worden. Over de ruimte krijgen om je verhaal te vertellen zonder dat iemand je meteen beoordeelt op je verleden.
Want op dat moment zag ik geen verleden, geen label en geen oordeel. Ik zag vrouwen die gehoord wilden worden. Die gezien wilden worden. Vrouwen met kwetsbaarheid, maar ook met zoveel kracht.
Wat me misschien nog met meeste raakte, was de stilte – de manier waarop er naar elkaar werd geluisterd. Echt geluisterd.
Na afloop waren er knuffels. Tranen. Een paar zinnen die nog lang bij me bleven.
En toen ik later naar huis ging, merkte ik dat ik niet zomaar kon overschakelen naar de rest van mijn dag.
Ik moest het even laten landen.
Het heeft me geraakt. Het heeft me stil gemaakt. En tegelijkertijd heeft het me enorm geïnspireerd. Ik ben dankbaar dat ik daar mocht zijn. Voor het vertrouwen. Voor de openheid. Voor alle verhalen.
En misschien vooral voor de herinnering dat we soms zo snel een beeld van iemand vormen, terwijl we niet weten welk verhaal erachter zit.
Maandag kwam ik om iets te delen.
Maar ik ging naar huis met iets wat ik niet had verwacht: een nog dieper besef van hoe belangrijk het is om elkaar écht te zien en te horen. ❤️
Dankjewel Lucinda Douglas, Agnes van Vreede, Denise van Tuyl, Raffaella Philips – Ceder dat ik deze dag met jullie kon delen. 🥰💖
_________________________________________
Dit bezoek heeft mij opnieuw laten zien dat heling niet altijd begint met een oplossing. Soms begint het gewoon met gezien worden. Met luisteren. Met ruimte krijgen voor jouw verhaal.
Ikzelf heb dit ook meegemaakt. Ik sprak bijna niet, omdat ik niet gezien wilde worden. Ik weet inmiddels hoe belangrijk het kan zijn wanneer er iemand is die écht luistert en je de ruimte geeft om jezelf te zijn.
En misschien is dat wel precies waar mijn werk als holistisch begeleider ook steeds weer over gaat: ruimte creëren om dichter bij jezelf te komen. 🌿
Ik weet nu wat dat is. En hoe waardevol dat kan zijn.
Je hoeft niet altijd precies te weten wat je nodig hebt of waar je moet beginnen. Je mag gewoon komen met wat er op dat moment is. We kijken samen wat zich aandient.
Voel je dat je hier eens over wilt praten? Of ben je nieuwsgierig naar wat mijn manier van begeleiden voor jou kan betekenen? Je bent van harte welkom. ❤️
App me gerust. Geen oordeel, geen moeten. Gewoon even samen kijken. 🌿